| Pam Pam 的个人资料Pam's Showcase...For all...照片日志列表 |  工具  帮助 |
|
|
3月9日 วาเลนไทน์สีเลือด ภาคสอง มาแล้วจ้าอันนี้อิชั้นต้องขออภัยก่อนเป็นอันดับแรก ที่ริอาจหายหัวไปนานนนนน...ซะจนเพื่อนๆที่รออ่านภาคสองเริ่มจะหงุดหงิดติ๊ดๆในหัวใจด้วยความอยากรู้ (สมน้ำหน้า ฮ่าๆๆๆ) แต่ยังไงก็ตามถึงหนูจะแก่เป็นป้าแต่หนูก็ยังเรียนอยู่นะค้าพี่ ยังไงก็ต้องสอบอ่านะ แม้จะขี้เกียจอ่านหนังสือไป(มากกก)หน่อย แต่ทุกอย่างก็ผ่านพ้นไปด้วยดีแม้แต่วิชาปรัชญาที่รัก ฮึ่มมมม ( ผ่านไปด้วยดีด็อกแน่ๆเลยกรูเฮ้ออออ!) เอาล่ะมามะๆ เรามาต่อ ภาคสองกัน เอ จบไว้ว่าไงนะ อ้อ...... และเเล้วสิ่งอันสะพรึงยิ่งกว่าก็ได้ปรากฏขึ้น เงาร่างสีดำทะมึนใหญ่ยักษ์ได้ปรากฏขึ้น ณ เบื้องหลังข้าพเจ้า มันค่อยๆย่างสามขุมออกมาจากในตัวบ้านด้วยอารมณ์กรุ่นโกรธ ไอ้ ก.ต. เป็นคนแรกที่เห็นและเป็นคนแรกที่ชิ่งหนีไปด้วยความเร็วแสงพร้อมกับทิ้งท้ายไว้ว่า "ไปก่อนนะ" .... เอ่อ ถ้าแกจะพูดแค่นี้แกวิ่งไปเลยก็ได้นะไอ้บ้าเอ๊ย เมื่อเห็นอาการของนายก.ต. ข้าพเจ้าก็ออกอาการสยองแถวๆท้ายทอยเหมือนมีวิญญาณอาฆาตลอยผ่านหลังไปยังไงยังงั้น ข้าพเจ้าค่อยๆหันไปช้าๆ ช้าๆ ช้ามากเพราะไม่อยากจะเห็นเลยว่ามันคืออะไร ในขณะที่พี่ อ กับพี่ ก นิ่งจนยากจะเดาอาการ ใช่ ...ข้าพเจ้าเห็นแล้ว ไอ้เงาดำที่ว่านั้นมันเริ่มจะขาวขึ้นเรื่อยๆแล้วด้วย ใช่แล้ว ใช่แล้ว ไอ้พี่ชายทรพีมันตื่นลงมาแล้ว กรี๊ดดดดดดดดดดด ซวยแล้วกรู งานนี้! .... "ทำอะไรกัน" เฮียพัทถามด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบยิ่งกว่าโรงหนังแกรนด์อีจีวีรอบดึก แต่ทว่าทุกคนยังคง...เงียบบบบบบบบ เราสามคนตอบคำถามของมันด้วยความเงียบ(มาก)ซึ่งนั้นทำให้มันยิ่งหงุดหงิด "กูถามว่าทำอะไรกัน" เฮียพัทหันไปถามพี่ ก ที่เป็นเพื่อนรุ่นพี่ที่โรงเรียนเก่ามันด้วยอาการที่แถวบ้านเราเรียกว่า ตะคอก ข่มขู่ คุกคาม "เห็นว่าทำอะไรล่ะ" พี่ ก ตอบเรียบๆพร้อมกับควักบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบด้วยท่าทางกวนตีนเล็กๆ เออ คนยิ่งเครียดๆยังจะสูบบุหรี่เพิ่มมะเร็งในบรรยากาศอีกนะ ดูแต่ละคนมันทำ ในขณะที่พี่ อ ผู้ซึ่งไม่เคยเจอความร้ายกาจของพี่ชายข้าพเจ้ามาก่อนนั้น ออกอาการใบ้แดกซ์ เฮียพัทเริ่มไม่ได้ดั่งใจมีอาการตาขุ่นขวาง หางตก น้ำบายเริ่มมาปริ่มๆที่มุมปาก "พวกมึงกลับไปเดี๋ยวนี้เลย ก่อนที่กูจะอารมณ์เสีย" มันไล่ อ้อ นี่ยังอารมณ์ดีอยู่นะเนี่ย เพิ่งรู้ๆ "มึงอย่าเสือก กูไม่ได้มาหามึง" พี่ ก เอ่ยปากออกมาคำแรกก็แจกหมาเลยค่ะ เอาแล้วไง ท่าทางไม่เคยตายนะเนี่ย "มึงว่าไงนะ" เท่านั้นแหละค่ะเฮียพัทก็ปรี่เข้าไปหาพี่เค้าแบบว่ากะจะหมายชีวิตแน่ๆ ข้าพเจ้าเห็นดังนั้นก็ตอกใจสิคะ ก็เลยวิ่งถลาออกไปกะว่าจะไปห้ามพี่ชายกะกิ๊กเก่าไม่ให้วิวาทกันเต็มที่ แต่ทว่า.... แม้ในสถานการณ์หวาดเสียวขนาดไหนความเอ๋อก็ไม่เคยจางหาย ข้าพเจ้าก้าวขาซ้ายออกไปก่อน (เพราะเป็นคนถนัดซ้าย) ตามด้วยขาขวา แล้วพอก้าวอีกทีขาซ้ายก็ไปเกี่ยวกับชายกางเกงของขาขวา แล้ว... ก็ถลา กลิ้งเอาหัวไปกระแทกขอบฟุตบาทซะหยั่งงั้น แตกค่ะแตก หัวแตก กับ ปากแตก เลือดสีแดงไหลออกมาเต็มไปหมด เลือดทั้งนั้นเลย ฮือออ แพรจาตายมั้ยเนี่ยพ่อจ๋า แม่จ๋า เชื่อเถอะหัวเเตกปากแตกน่ะไม่ตายหรอก แต่หน้าแตก(ละเอียด)น่ะโคตรอายเลย งานนี้แอนตาซินไม่แจกซักกะบาท ทุกๆความเคลื่อนไหว ทุกๆอารมณ์ร้อนแรง และทุกๆความโกรธ ถูกสะกดด้วยความทุเรศของข้าพเจ้าเพียงคนเดียว อนาถมากกกกก ไปนอนแอ้งแม้งเอาเลือดทาพื้นอยู่ริมฟุตบาทหน้าบ้าน ดีนะไม่ถูกมอเตอร์ไซค์เหยียบหัวแบะซ้ำสอง หลังจากนั้น...ความเงียบก็เข้าปกคลุมทุกคน เงียบกว่าเดิมอีกนะเราว่า เค้าคงสงสัยว่าใครไปทำอะไรมันหรือเปล่าวะ หลังจากนั้น(อีกที) พี่ชายก็พาไปโรงพยาบาลทำแผลด้วยความเงียบปากและลูกนัยน์ตากวนตีนที่หัวเราะตลอดเวลา ก็เย็บไปสี่เข็ม เจ็บมากกกกกกกกกกกกก ขอบอก ใครไม่เคยหัวแตก ลองดูนะ แต่หมอบอกว่าสมองไม่กระทบกระเทือน??? เออเส่ะ กระเทือนกว่านี้ก็แอดมิดศรีธัญญาได้เลยนะพี่หมอนะ สรุป วาเลนไทน์ปีนี้ ข้าพเจ้าก็อยู่บ้านร้องคาราโอเกะสุนทราภรณ์กับย่าด้วยปากเจ่อๆและกลายเป็นไอ้หัวบาก สุขกันเถอะเรา ฮือๆๆ เศร้าไปทำไม ในขณะที่คนทั้งบ้าน แม้แต่พอ่กับแม่ก็ออกไปกินข้าวกันหมด แต่ข้าพเจ้าต้องมานั่งอาบน้ำหมาคนเดียวเงียบๆ ฮือๆๆๆ กระซิกๆ ทำไมกรูต้องเกิดมาซุ่มซ่ามด้วยวะ ฮึ่ยยยยยยยยยยยยย 2月20日 วาเวนไทน์สีเลือด เหอๆๆๆวันวาเลนไทน์ที่ผ่านมานี้ ...ข้าพเจ้าก็ได้ผ่านวิบากกรรมแสนสาหัสมาอย่างลำบากลำบน ฮือๆๆ ข้าพเจ้าไม่เคยคิดเรย ว่าสิ่งเหล่านี้มันจะเกิดขึ้นจริง มันเป็นเรื่องเหลือเชื่อสุดๆ อันบิลีฟเอเบิ้ลมากกกกก คงมีคนอยากรู้แล้วใช่มั้ยว่ามันเกิดอะไรขึ้น.... หึ หึ หึ ถึงไม่อยการู้ก็ต้องอ่านอยู่ดี เพราะข้าพเจ้าจะเขียน เหอๆๆๆ
อันความอัปยศแห่งโชคชะตาของข้าพเจ้านั้น มันเรื่มต้นตั้งแต่ ห้าทุ่มสี่สิบห้านาทีของวันที่ 13..... "ขอผมจับ ขอผมทัช อย่ามาทะลึ่ง Baby...." เสียงริงโทนโทรศัพท์ของฉันที่เเม่เกลียดจับใจดังขึ้นในเวลา 23.45 ของวันที่ 13 กุมภาพันธ์ ชื่อของคนที่ปรากฏอยู่ที่หน้าจอมือถือนั้น ทำให้ข้าพเจ้าเกือบลืมหายใจ เขามีนามว่า พี่ อ. .....พี่ อ. เป็นคนที่ข้าพเจ้าชอบมากๆๆๆคนหนึ่ง แต่ข้าพเจ้าไม่คิดว่าเขาจะมารยาททรามโทรมาในเวลานิทรากาลเช่นนี้ได้เพราะโดยปกติเขาเป็นบุรุษมารยาทงามแห่งชาติ ต่อๆๆ พี่ อ. บอกว่า ตอนนี้เขาอยู้หน้าบ้านให้ลงมาหาหน่อย โอ....โรแมนติกมากๆ ข้าพเจ้าก็ใจเต้นตึ๊กๆๆๆ ย่องลงไปหน้าบ้านเพราะกลัวพี่ชายจะตื่นมาอาละวาดกระทืบม้ามแตก ข้อหาย่องหาผู้ชายกลางดึก เราลงไปหาพี่เค้า 23.50 พอดี ในมือเค้ามีช่อดอกไม้ใหญ่มากกกกกกกกกกกกกกกกก ดอกกุหลาบสีขาวหกดอกเบ้งๆค่ะท่าน หึ หึ ยังไงผู้หญิงก็ชอบดอกไม้ ก็โอเค ปลื้มค่ะ...ยิ้มหน้าบานกันไป เราก็ชวนพี่เค้าคุย อิ๊อ๊ะๆ ไปสองสามคำ เงามืดแห่งความหฤโหดมาเยือนค่ะ คนนี้เป็นผู้กุมดวงชะตาข้าพเจ้า เขามีชื่อว่า ก.ต. อืมมม...ไอ้ ก.ต.นี่ข้าพเจ้าเกรงใจเขาม้ากมาก เพราะในยามปกติแล้วเขาจะน่ารักน่าชัง และเอาใจ้ข้าพเจ้าสุดชีวิต สุดใจขาดดิ้น แต่ตอนนี้ ไม่ใช่ หน้าเขาเป็นสีแดงก่ำ มองข้าพเจ้าราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ในมือของเขา ถือ ช่อดอกไม้ช่อใหญ่เหมือนกัน!!! ตายแน่กรู...วันนี้ เราคิด ดอกไม้ช่อนั้นประกอบไปด้วยกุหลายสีขาวเบ้งๆ 5 ดอก แพ้ค่ะงานนี้ แพ้เห็นๆ น้อยกว่าดอกนึง เราก็ยืนเอ่อ อ่า ไปตามเรื่อง แบบว่า พูดไม่ออกแล้วงานนี้ ตายแน่ๆ แต่ความโหดรายมันยังไม่จบแค่นั้น ทันใดที่นาฬิกาตีบอกเวลาเที่ยงคืน แสงไฟดวงใหญ่ก็สาดส่องมาทางปากซอย ไฟดวงใหญ่จากรถของ ใครสักคน..... โอ ไม่นะ อย่าเป็นคนๆนั้น ได้โปรด พลีสสสสสสสส ข้าพเจ้าพัลวัลสวดมนต์เป็นภาษาเกาหลีเพราะกำลังดูแผ่นแดจังกึมอยู่อย่างติดพัน เเล้วแสงไฟก็ค่อยๆหยุดลงตรงหน้าข้าพเจ้าพอดิบพอดี ขายาวๆ เท้าใหญ่ๆสองข้าง ลงมาหยัดยืนตรงหน้าข้าพเจ้า แน่แล้ว เป็นเขาแน่นอน พี่ ก.......อดีตรักเก่าที่บ้านเกิด เหอๆๆๆ เขายืนนิ่งๆ หน้านิ่งๆ มีเพียงดวงตาที่ลุกโชนราวกับจะแผดเผ่ทุกอย่างให้มอดไหม้ ฮือๆๆๆ มาทำไมตอนนี้วะะ เราก็ยืนอึ้ง หน้าตาก็อุบาท ชุดก็อุบาท ยังมาตกอยู่ในสถานการณ์อุบาทว์อีก ณ ตอนนั้น ทุกคนเงียบหมด เงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจของ ก.ต. พี่ อ. และพี่ ก. ณ ตอนนั้น เราได้แต่หวังว่า พี่ น. จะไม่โผล่มาอีกคน เพราะอีนี่ก็ชอบเซอร์ไพรส์อะไรแปลกๆเหมือนกัน ในวินาทีที่เรากำลังคิดๆๆๆอย่างสุดความสามารถว่าจะทำยังไงดีนั้น สิ่งอันสะพรึ่งยิ่งกว่าก็ได้ปรากฏขึ้น.......... (ต่อภาค 2..ขอตัวไปเรียนก่อนนะค้า)
1月31日 เด็กปีสามงานเยอะ!!!
งานเยอะมาก
งานเยอะเว้ยยยยยย!!!
อยากนอน
อยากกิน
อยาก....
แต่ไม่มีเวลา
งานเยอะเกินไปแล้วนะ ฮึ่ม!!!
1月10日 ปีใหม่แห่งความบ้าคลั่ง Vol.1อ๊า หายไปซะนาน
ไม่น่าเชื่อเลยว่าอิชั้นจะทิ้งสเปซอันแสนน่ารักนี้ไปได้ เอิ๊กๆๆๆ
กลับมาแล้วน้า
กลับมาคราวนี้เพราะรัก รักจริงๆ รักจนหมดใจ (แอบคิดถึงใครบางคนอยู่อย่างมากมาย แต่บอกไม่ได้หรอกนะเสียฟอร์มตายชัก)
แต่ก่อนอื่นเลยนะคะเพื่อนๆ
Happy New Year!!!! .....สวัสดีปีใหม่ค่าทุกคน
มีความสุขมากๆนะค้า ใครโสดก็ขอให้มีแฟนซะที ใครมีก็รักษาเค้าเอาไว้ดีๆนะคะ
ส่วนใครที่กิ๊กเยอะๆ ข้าพเจ้าจะแช่งให้ท้องผูกสลับกะท้องเสีย จนธาตุไฟแตกสลาย!!!
เพราะเกลียดจังเลยคนชอบมีกิ๊กเนี่ย ลำพังแฟนเราไปมีกิ๊กคงไม่ว่าอะไรหรอก แต่เราเองจะกลายไปเป็นกิ๊กของแฟนคนอื่นนี่สิ มันแย่มาก!!!
ฮึ่มมมมมมม!!!!
........
ปีใหม่นี้ ใครไปเที่ยวไหนกันมาบ้างเอ่ย
แพรไปมาเพียบเลยขอบอก
แต่สรุปออกมาเป็นคำๆเดียวว่า มันส์มากกกกกกก
เพื่อนที่ไปด้วยทุกคนก็เฮฮาปาจิงโกะ ลุยไหนก็ลุยแหลกครือๆกัน
ก็เลยมีแต่ความสนุกสนานปานอัพยาสามวันติด เหมือนล่องลอยอยู่ในสวรรค์ยังงั้นเลย (พูดเหมือนเคยอัพยา แท้จริงแล้วฟังเขาเล่ามาว่ามัน เหมือนลอยได้อ่ะ)
แต่กร่อยไปหน่อยตอนเพื่อนผู้ชายเมาแล้วปากหมาใส่กันแล้วก็ชกกันเอง!!
คือ ก็รู้ค่ะว่า แมน ชกกันนี่มันแม้นแมน แต่.....แมนแบบไม่มีสมองไปหน่อยมั้ยคะเพื่อนๆ สมัยนี้ไอ้ความเป็นผู้ชายเขาวัดกันตรงไหนฟะ....คนที่แรงมากที่สุดและโง่ที่สุดคือ แมนสุด .....ใช่มั้ย
แต่อย่างไรก็ตามความกร่อยใดๆก็ไม่ทำให้อิชั้นเลิกคาราโอเกะอย่างเมามันจนคอแตก ....ณ ตอนนี้ เสียงหวานของอิชั้นก็ยังแหบสเน่ห์อยู่เรย ฮี่ๆๆๆ
.........
แต่ก็นั่นแหละด้วยความที่ริอาจหายหัวไปตั้งวันที่ 25 แล้วเพิ่งจะกลับมาได้
ทำให้เกิดอาการงานสะสมแบบดับเบิ้ลพอยนท์ค้างปีค่า
หมดอารมณ์ไปช็อปปิ้ง รูดปื๊ดๆ ถึงสามวัน เศร้าง่ะ
แต่ก็นั่นล่ะนะ บ่นไปก็เท่านั้น
ไปทำงานก่อนดีกว่าเนาะ
แล้วจะมาใหม่ เจอกันใน Vol.2 เพราะตอนนี้งานทั้งหลายแหล่ที่สะสมมานานกะลังทึ้งหัวอิชั้นอยู่ ฮือออ
บ๋ายบายเน้อ
12月6日 คุณพ่อที่รักวันพ่ออีกแล้วค่าทุกท่าน สุขสันต์วันพ่อ รักพ่อกันให้มากๆเน้อ .... พ่อแพรเป็นคนที่ตลกที่สุด ดุร้ายที่สุด น่ากลัวที่สุด และใจดีที่สุดในตัวเดียวกัน เอ้ย คนเดียวกัน แบบว่าฟังก์ชั่นเยอะมาก เป็นผู้ชายที่หลายภาคมากๆ วันดีคืนดีก็องค์โมโหโกรธาลง ประมาณว่า เห็นเราคุยโทรศัพท์ยันเช้าเมื่อไหร่องค์นี้จะเสด็จมาลงประจำ "แว้ดๆๆๆๆๆๆๆ คุยเข้าไปสิ แว้ดๆๆๆ ไม่รูคุยอะไรหนักหนา" พูดไปประมาณ 20 กว่านาที ก็ประมาณว่า คุยอะไรกันแค่นั้นแหละ แต่มีออพชั่นเป็นเสียงโหดสุดเลยน่ากลัวมากโคตร วันต่อมาเห็นเราอยู่บ้านก็จะ แพรลูกยังงั้นยังงี้ ใจดีซ้า วันนี้แหละ ขอตังง่าย เหอๆๆๆ พอมีผู้ชายโทรมาแล้วพ่อรับจะประมาณว่า "มีธุระอะไร" "อ้อ ไม่มีเรอะ แล้วโทรมาทำไม แค่นี้นะ" โอ เพื่อนๆผู้ชายเริ่มฝ่อออออ อีต้นบอกว่า "กูกลัวพ่อมึงจนไข่ฝ่อ" พ่อฉันใจดีนะเฟ้ยยยยยไอ่นี่ แต่ สติ ไม่ค่อยดี แก่แล้วละหลานเอ๊ยยยย เอิ๊กๆๆๆ ร้อเร่นน่าป๊า รักพ่อที่สุดในโลกเลย ..... อ้อ แฮปปี้เบิร์ธเดย์ น้องสาวด้วย เกิดวันที่ 4 ธันวานะค้า 11 ขวบแล้วนะลูกหว้า เป็นเดะดีต่อไปเน้อ พี่แพรจะพาไปเที่ยวสยามทุกอาทิตย์เลยสัญญา รักน้องเสมอนะค้า ....
11月29日 ขี้เกียจจริงๆคนเราขี้เกียจอัพ!!!!!
ขี้เกียจอัพ
อากาศดีแบบนี้
ไปเที่ยวดีกว่า!
สรุป...ขี้เกียจอัพ
แต่จะเอารูปมาลงเรื่อยๆ เหอๆๆ
เพราะว่าเรานี้บ้ากล้องมากมาย
(พยายามจะร้องเป็นเพลงแต่...ทำไม่ได้แฮะ)
บ๋าย บาย 11月9日 โอ้...รังสิตที่รัก และ คิดถึงสวัสดีค่า กลับมาแล้วน้าท่านทั้งหลายเอ๋ย
ที่หายเฮดไปนี่ก็ไม่มีอะไรมากมายเลย
พอดีวุ่นๆเรื่องเรียนเล็กน้อยถึงปานกลาง
ก็เลยไม่ค่อยว่างมาอัพเลยแต่เราก็เข้ามาอ่านคอมเมนท์ตลอดนาคะ
ดีใจที่มีคนมาอ่านเรื่องบ้าๆบอๆของเรา ฮี่ๆๆๆ
รักทุกคนจังเลย
......
เอ้ออ เมื่อวันก่อนนี้ข้าพเจ้าได้กลับไปเรียนรังสิตเป็นครั้งแรกหลังจากที่จากมาแสนนานนนนนน
โอ มาย ก็อดเดส!
รู้สึกได้ถึงสิ่งที่เปลี่ยนไป........... ทำไมมันเจริญงี้ฟะ (-_-)llllll
ทีตอนเราอยู่งี้บ้านน้อก บ้านนอก
เราเกิดเร็วเอง หรือมันล้าหลังกันแน่ฟะเนี่ย
......
คือว่า เทอมนี้ดิฉันจะได้กลับไปเรียนรังสิตเป็นจำนวน 2 วัน
คือ วันจันทร์บ่ายและ วันพุธเช้า
กลับไปเรียนที่นั่นก็คาดหวังจะได้เจอน้องๆน่ารักๆมาเรียนมั่ง (แฮ่ๆ แอบน้ำลายไหล)
แต่เปล่าเล้ยยยย
กลับไปก็เจอไอ้แก่ๆหน้าเดิมๆ(เช่น นังโจ้)ที่เดินสวนกันที่ท่าพระจันทร์อยู่ทุกวันนี่แหละนั่งอยู่ข้างๆ
ก็เลยเหมือนเดินทางไปเรียนให้มันไกลๆซะอย่างนั้นเอง
อ้อ...แต่ยังดีที่ได้ไปตลาดนัดวันนึง
เดินๆไป มีแม่ค้ามาทัก "โอย น้องแพร หายไปเลยนะคะ ไม่มาอุดหนุนพี่เลย เรียนจบแล้วหรอคะ"
เอ่อ ยัยนี่ไม่รู้เรื่องเลยหรือไง ว่าปี3 ต้องย้ายกลับท่าพระจันทร์
ประเดี๋ยวเอาหนังสือ 70 ปี ธรรมศาสตร์ประกาศนาม (ซึ่งโคตะระ จะหนา)ทุ่มซะเลย
อันที่จริง ก็แค่โกรธเพราะมาหาว่าอิชั้นเรียนจบแล้วเท่านั้นแหละค่ะ
คนยิ่งรู้สึกว่าเริ่มแก่ ยังมาทักแบบนี้ เดี๊ยะๆ
............
แต่ที่สำคัญคือ แพรได้สังเกตเห็นว่ารังสิตมันเปลี่ยนไปมากมายเลย
เริ่มจาก อินเตอร์โซน หัวใจของเด็กหอเอ (หอเอ = หมู่บ้านเอเชี่ยนเกมส์)
พอเข้าไปเห็นแล้วต๊กกะใจ ทำไมมันไฮโซหยั่งงี้ว้า
มีร้านทำผมของรอลีอัลร้านใหญ่มากกกกหนึ่ง้ราน กะ มีสปาด้วยเว้ย!
อ่านไม่ผิดหรอกเพ่ มันมีสปา ....พิธีกรรมนวดหน้านวดตัวนวดเท้ามันมาถึงในมหาลัยแล้วค่ะ
เห็นแล้วอึ้งไปนิดๆ แอบคิดว่า มันจะเจีงภายในกี่เดือนฟะ เพราะแดดเปรี้ยงๆขนาดนั้น นวดไปอบไปก็เสียดายตังเปล่าๆ
เดินออกไปเรียนซักสองวันก็จะกลับมาดำสนิทเหมือนเดิมแน่นอน ฟันธง!
แต่ ยังไงก็ยังคง งงๆอยู่ว่าใครหนอช่างสรรหาเอาสปามาไว้ที่นี่
คิดได้เนอะ...
อารมณ์ว่าท่านอธิการคงจะชอบนักศึกษาสวยๆ ขาวๆ (ซึ่งอิชั้นตกข่ายไปเรียบร้อย) ล่ะมั้ง เหอๆๆ
........
ต่อมาคือโรงอาหาร sc
ที่นั่งมันเพิ่มขึ้นจากสมัยอิชั้นที่แทบจะขี่คอกันนั่งถึงสองเท่าตัวเชียว!!! เย้ เย้ เย้
แต่...........นักศึกษาก้ยังคงนั่งขี่คอกันเหมือนเดิม
หมายความว่าไงฟะเนี่ย
แต่ยังไงก็ตาม ยังมีรุ่นน้องหนุ่มๆผู้น่ารักเสียสละที่นั่งให้ ขอบคุณค่า
รักน้อง ฮี่ๆๆ
............
แล้วสื่งสุดท้ายที่น่าตกใจของรังสิตก็คือ
ผู้ชายจำนวนมากขึ้น........ ที่หน้าตาดีน้อยลง
เฮ้อออออออออออ
หนีความหดหู่จากท่าพระจันทร์ไปรังสิตก็ยังไม่แค้ลวหาความสดชื่นไม่เจอคือๆกัน
นี่แหละน่า มนต์ดำแห่งท้องทุ่งรังสิต
ไม่ว่าท่านจะเป็นใคร หรือจะขาวแค่ไหน มีบลิงค์มาการันตีความผ่องหรือไม่ก็ตาม
ความมหัศจรรย์แห่งท้องทุ่งรังสิตก็จะพรากความความขาวใสไปจากท่านในเร็ววันแน่นอน
เดี๊ยนรับรอง
........
แต่อย่างไรก็ตาม รังสิตก็ยังคงน่าอยู่เสมอ
ใครที่เคยอยู่ที่นั่น ก็คงจะรักที่นั่นเหมือนแพร
มันหมือนเป็นสังคมเล็กๆ ของเด็กธรรมศาสตร์ที่ไม่มีใครมาแทรกแซง
มันเหมือนเป็นบ้านอีกบ้าน เมืองอีกเมืองที่เราจะซ่อนตัวอยู่ในนั้นได้อย่างมีความสุข
และไม่ต้องแคร์สังคมภายนอก
มองไปทางไหนก็มีแต่พวกเรา พวกเรา และพวกเรา( อาจจะมีพวกมหาลัยเอกชนแถวนั้นปะปนบ้างเหมือนกันแหละ)
นึกอยากจะลากอีแตะไปเรียนก็เอาเลย เรียนบ่ายตื่นเที่ยงครึ่งก็ยังไหว
หรือว่าจะเป็นพิธ๊กรรมเวฟมาม่าตอนตีสองก็สนุกดี (ที่สำคัญเราทำไม่โครเวฟระเบิดหลายครั้งมาก เพราะลอกฟรอยด์ออกไม่หมด เหอๆๆๆ)
กลับไปรังสิตแล้วก็อยากจะไปอยู่ที่นั่นซะเลย
ยังจำได้ดีว่า สนุกแค่ไหนตอนอยู่รังสิต
เมื่อยแค่ไหนตอนที่มะเหมี่ยวชวนเดินรอบตลาดนัดตั้งกะสองทุ่มยันสี่ทุ่ม
และยังจำวันที่ปั่นจักรยานออกไปช่วยผู้ประสบภันซึนามิตอนเที่ยงคืนได้แม่นยำ
โอเค มันเหนื่อยและโคตรจะวุ่นวาย
แต่.......มันก็ถูกจัดเข้าไว้ในหมวดของความรู้สึกดีๆนะ
ดีใจที่ได้เป็นเด็กธรรมศาสตร์ และดีใจมากๆๆๆๆที่ได้เป็นเด็กเจซี
รักมหาลัยจนจี๊ดขึ้นมาแล้วนะเนี่ยยย
...............
แอบคิดไว้นิดนึงว่า
ถ้าเกิดเราแต่งงานไปแล้วมีลูก
จะจับลูกยัดเข้าธรรมศาสตร์ให้ได้เลย
แต่ถ้าเข้าไม่ได้
ก็อย่าไปโดดตึกเลยนะลูก
แม่อายเค้า!
10月23日 อนิจจา โลกไร้พรมแดนโย่ว สวัสดีทุกๆคน
หลังจากที่แพรตัดสินใจที่จะปลดบล็อคสเปซของแพร
แล้วก็ไปเปิดหูเปิดตาในสเปซชาวบ้าน (ซะบ้าง)
ซึ่งสเปซของท่านทั้งหลายนั้นก็งดงามไฮโซจนดิฉันแสบตา
อ๋อย ...ทำไมของเรามันเห่ยงี้อ่า.... : (
แต่อย่างไรก็ตาม
แพรได้พบว่ามีเพื่อนๆหลายๆคนที่สนใจเข้ามายเยี่ยมชมสเปซของแพร (ฮี่ๆๆ)
ขอบคุณมากๆเลยนะค้า แต๊งกิ้วหลายๆ สำหรับคอมเมนท์ของเพื่อนๆ
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง คุณต้น ที่กรุณาเอาลิงค์เพลงที่เราขอมาให้ถึงที่ (ใจดีจัง)
ขอบคุณก๊าบ
.......
สำหรับคนที่คิดว่าแพรบ่นอะไร(วะ)เนี่ย
ก้อ....ทำใจซะเถอะนะคะ
ถือว่ามันเป็นธรรมชาติของผู้หญิงพูดมากคนหนึ่ง
อาจจะรู้สึกดีขึ้น จี๊ดนึง นะเพ่ชาย : )
ส่วนรูปที่เต้ยกะแจนบอกว่าให้อัพใหม่ซะที
ก็สัญญาว่าจะมาภายในสองวันนี้ แน่นอน นะค้า
......
เมื่อเช้าเจอเรื่องฮาๆ เอามาแบ่งปัน
คือ ว่า เมื่อเช้าออกไปปากซอยกะเพื่อนเลิฟ คุณเชอร์รี่ (ปกติเรียกว่านังรี่!)
เราก็เดินไปซื้อขนมปังในร้านขนมปังร้านเดียวในซอย
ถึงแม้เราจะไม่เคยคิดออกว่ามันอร่อย (ตรงไหนวะ) ก็ตาม แต่ไอ้ความจำเป็นนี่เองมันเอามีดจี้คอบังคับให้เราต้องซื้อ ฮึ่ม ให้ย้ายบ้านก่อนเทอะ
ต่อๆๆ..คือในร้านมันจะมีขนมปังบาร์แก็ตแบบยาวกะแบบสั้นหน่อยขายคู่กันอยู่
เราอยากได้แบบยาวเพราะด้วยความพี่น้องเยอะจะได้แบ่งกันทั่วถึง
แต่ในตะกร้ามันหมด....
เชอร์รี่มันก็เลยเดินไปถามพนักงานคนนึงว่ามีขนมปังบาร์แก็ตอันยาวเหลือรึป่าวคะ
........
พนักงานทำหน้างงๆ ปนเอ๋อ แบบว่าตอบไม่ได้
มันก็เลยบอกรูปพรรณสัณฐานของขนมปังไปว่า ยาวๆอะพี่ ยาวๆ(ทำไม้ทำมือประกอบ)
เขาก็ยังงงอยู่
ข้าพเจ้าเลยสันนิษฐานว่า สงสัยเขาจะฟังภาษาไทยไม่ออกมั้ง
เชอร์รี่มันก็เลยพูดภาษาอังกฤษกะเค้าไป (คือหน้าเขาแบบหมวยๆ ไม่บ่งบอกสัญชาติและเชื้อชาติใดๆทั้งสิ้นเพราะคนจีนมีอยู่ทั่วโลก)
เค้าก็เงียบบบบบ
เอ๊... หรือต้องเว้าภาษาจีนหรืออู้ฝรั่งเศสวะ
(เพราะเจ๊แกหน้าหมวยมั่กๆแต่ร้านนี้มันร้านขนมปังฝรั่งเศส)
ไอ้เราก็มองหน้ากันแบบ เอาไงดีว้า...พร้อมด้วยแอบแช่งชักพนักงานคนอื่นๆที่สาระแนทำตัวยุ่งเกินงามจนเราไม่กล้าถาม จนต้องมาถามเจ๊เอ๋อหรอนี่
มองหน้าแบนๆของนังรี่ได้ไม่เท่าไหร่ พนักงานอีกคน(ที่ว่าง)ก็เดินออกมาจากหลังร้านมาเรียกเจ๊เนี่ย ประมาณว่า
"@#^^%$*&__%@!........."
เฮ้ยยยย ภาษาไรฟะงงเรย
เรากะเพื่อนมองหน้ากันแบบว่า ร้านนี้โคตะระ จะอินเตอร์เนอะ มีภาษาแปลกๆด้วยเว้ยเฮ้ย
เเต่....เดี่ยวก่อน....ชื่มชมในใจกันไปได้ไม่เท่าไหร่
เจ๊แกก็หันมาบอกว่า
"รอแป๊ะนือนะค้า เดี๋ยไปเรี่ยโคอื่อมาห้า"
เอิ๊กกกกกกก!...เหวอเรยสิอิชั้น
แรงงานพม่านี่เองอาเจ๊
(เราจึงได้รู้เสียทีว่าทำไมขนมปังร้านนี้มันจึงไม่อร่อยไฮโซโอบองแปงเหมือนขนมปังฝรั่งเศสทั่วไป เฮ้ออออ)
..........
นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า
หลังจากที่ฝรั่งเศสได้ทำการเข้ายึดลาวเป็นเมืองขึ้นแล้ว
ฝรั่งเศสก็หนีบ่วงกรรมทำไว้แต่ก่อนเก่าไม่พ้น....
ต้องตกเป็นเมืองขึ้นของพม่าและบาร์แก็ตก็ถูกทำเป็นโอท็อปส่งออก(มาขายเมืองไทย)อีกที
นี่ละหนา โลกไร้พรมแดน
ปาก่อนะค้า เดี๋ยคราหน้ามาหม่าย บ๊าบา
ป.ล. อยากรู้ว่าแถวบ้านใครยังมี Chip's Ahoy กล่องเล็กแต่คุกกี้ชิ้นใหญ่ขายอยู่บ้าง(เดี๋ยวนี้มันมีแต่ถุงละสองร้อยแต่คุกกี้ชิ้นเล็กๆ) เพราะเราหาไม่เจอมานานแล้ว อยากกินมาก มากกกกกกกกก
ป.ล. อีกที แต่ขอเป็นในกรุงเทพนะ
ป.ล. อีกสักที ถึงจินนี่ Chip's Ahoy ที่เมืองไทยกะอเมริกาไม่เหมือนกัน เพราะฉะนั้นถ้าแกลืมซื้อมาฝากชั้น แล้วไปเอาของเจ้เล้งมาแทนน่ะข้ารู้นะเว้ย...อย่าลืมเด็ดขาด!!! 10月20日 เขาหาว่าหนูเป็นเลสเบี้ยน!คือตอนนี้เจอเรื่องบ้าๆอีกแล้ว
ใครก็ไม่รู้บังอาจเอาเมลืกับรูปข้าพเจ้าไปโพสในเวบอะไรสักอย่าง
ที่ทำให้มีผู้ชายแปลกน้าจำนวนมากแอดเมล์ข้าพเจ้า
แล้วพวกนั้นก็แบบ ท่าทางจะแอบโรคจิตบ้าเรื่องอย่างว่า
หรือไม่ก็พวกลูกแหง่ Mama Boy ที่เก็บกดจนไม่รู้จะไปหาทางออกจากไหน
ก็เลยพยายามจะชวนเราคุยเรื่อง...อ่า น่ากลัวเนอะ!
ด้วยความที่เมล์นี้ใช้มานานมาก หลายปีแสงอยู่
ก็เลยไม่อยากจะทิ้ง แต่ก็เซ็งอะค่ะ
ใครมีทางแก้ บอกแพรหน่อยนะคะ พลีสสสสสส
.......
เมื่อวันก่อนก็ไปเจอพี่สาวเพื่อนมา (ไอ้ออฟ)
เขาชื่อว่าพี่แอม
พี่แอมเป็นผู้หญิงน่าตาน่ารัก ที่ไอ้ต้นเคยหลงรักจะเป็นจะตาย
ตอนนี้พี่แอมมีแฟนแล้วนะต้น
แฟนพี่แอมเป็นทอม
กร๊ากกกก อยากจะขำ เจ็บใจตายเรยเพื่อนช้าน
เฮ้ย แต่ทอมคนนั้นได้อยู่นะ
ข้าว่าหล่อกว่าเอ็งอีก ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ พี่แอมขา รักพี่จังเรย
.........
แต่แหม เรื่องแบบนี้มันไม่เข้าใครออกใคร ทำใจเว้ยเพื่อน
ไอ้หนุ่มคลั่งรัก ฮ่าๆๆๆ
.........
สำหรับแพรเองพักนี้เบื่อๆ
นอกจากจะต้องรบกะไอ้พวกลามก
แล้วยังอยากไปทะเลอย่างมาก
ไม่รู้ทำไม ได้กลิ่นทะเลลอยมาแต่ไกล
เหมือนทะเลจะบอกว่า
"เฮ้ แกไม่ได้มาหาฉันนานแล้วนะ มาซะทีสิ"
คิดถึงทะเลเหมือนกันนะ ไม่ได้เจอกันนานแล้ว
อยากไป ใครพาไปทีสิ
จะมีรางวัลให้อย่างงามเป้นข้าวหลามหนึ่งกระบอก
.............
แต่ทีนี้ ก่อนหน้านั้นก็ต้องทำงานส่งอาจานก่อน
งานกลุ่มตามเดิมอะแหละ
เบื่อจัง ไม่ชอบเรียนเลย
แต่ก็ต้องเรียน เนาะ สู้ๆสู้ตาย
แพรจบแล้วก็กะจะไปทำงานที่ใฝ่ฝัน
มีคนชวนไปทำงานเย้อเยอะ แต่ละคนน่ากลัวทั้งนั้น
ก็เลยไม่เอาหาเองดีกว่า
ยอมตกงานยังดีซะกว่าไปทำกะพวกนั้น
แต่ก็ยังไม่รู้ว่าจะได้ทำในสิ่งที่หวังหรือเปล่า
หรือบางทีอาจจะแต่งงานอยู่บ้าน้เลย
ดูแลสามีดีฝ่าเนาะ
เอาล่ะ หาคนมาแต่งงานด้วยดีกว่า เอิ๊กๆๆๆ
รักนะ เด้กโง่
......
อยากจะบ้าตายๆๆๆ
เพิ่งรู้ว่าตัวเองหน้าเหมือนเลสเบี้ยน!!
คือ ถึงเราจะเคยปลื้มผู้หญิงแต่ไม่ใช่เลสแน่นอน คิดว่ารู้จักตัวเองดีพอ
แต่มีกะเทยคนหนึ่งที่เจ๊แกเป็นขาฟันธงเรื่องพวกเบี่ยงเบนทางเพศ
เจีแกเรียนเอแบคปี 4 แกบอกกะนังรี่มาว่า
"เชอร์รี่ระวังน้า เพื่อนหนูนคนเนี้ยเลสชัวร์"
เชอร์รี่ก็ขำใหญ่ โทรมาเล่าให้เราฟัง
เราก็ตลกไปด้วย เท่านั้นไม่พอ
มีพี่คนนึงทำงานอยู่ครีมมิวสิค
บอกว่า "แพรพี่ถามจริงๆอะ เราเป็นเลสเบี้ยนใช่มั้ย"
คือพี่เค้าเป็นแล้วเค้าก็มั่นใจว่าเราเป็น มากๆ
เอ เริ่มมาคิดว่าหรือเราจะเหมือนจริงๆ
หลายวันต่อมา คุยกะพี่วีทางเน็ต
แกล้งอำไปว่าเป็นเราเลสเบี้ยน
เชื่อเหอะ พี่แกบอกว่า เออเชื่อ หน้าตาเหมือนมาก
เหยยยยยยยย
หรือดิชั้นควรจะเป็นเลสสะเบี้ยนดีคะ
อืมมม อาจจะเข้าท่าก็ได้นะ
มีแฟนเป็นผู้หญิงก็ดีน้า น่ารักดี ไม่อันตรายด้วย
หรือไงดีเพื่อนเอ๋ย
10月18日 ความจริงที่ข้าพเจ้าค้นพบใน 7 วันที่ผ่านมาเราสามารถเจอผู้ชายในสเปกได้ เรื่อยๆ :)
เลเซอร์เป็นรังสีชนิดหนึ่ง
การผ่าตัดไม่ได้มีความหายถึงการผ่าท้องเสมอไป
การที่วิทยานิพนท์มันหนาเพราะ มันพิมพ์หน้าเดียวของกระดาษ ด้วยขนาดตัวอักษร 18
บางทีคนที่แพรคิดว่าเค้าไม่เคยชอบเราเลย ....เราอาจจะคิดผิด
คนแก่ที่ทำเด็ดล็อก (คำนี้ที่ถูกต้องสะกดเเบบนี้นะคะ) ยังไม่ตายไปจากโลกนี้ 555555
งานกลุ่ม = เขียนรายชื่อเป็นกลุ่ม และไม่เท่ากับ ทำงานเป็นกลุ่ม
แม่มักจะบ่นเวลาเราอยู่นิ่งๆ และมักจะบ่นมากๆๆๆ เมื่อเราเริ่มอยู่ไม่สุข (เอาไงเนี่ยเจ๊)
นอกจากสนามบินสุวรรณภูมิแล้วเราจะมีเมืองสุวรรณภูมิอีกด้วย (อีกกี่ล้านวะเนี่ย)
ละครกุหลาบสีดำ สามารถทำให้น้องสาวปฏิเสธการรับโทรศัพท์แฟนได้ (โอ มายก็อดดดด)
เด็กบัญชีอินเตอร์ หล่อและ แนว โฮ่ๆๆ ชอบ
เด็กเจซี ....(ละไว้ในฐานที่เข้าใจ)
พี่แบงค์แคลชพยายามทำตัวเป็นซุปเปอร์แมนภาคดิ่งนรกด้วยผ้าคลุมสีแดงกับกางเกงยีนส์เเบล็คเเจ็คเสี่ยวๆ
เพลงไม่เพราะด้วย แหวะ
อ้อ ใช่ เพิ่งรู้ว่า ป้าเจสสิก้า เลิกกะนิคเเล้ว (ได้ไง!)
สุดท้าย....การถูกขอแต่งงานมันเป็นเรื่องสุดยอด! วู้ว สุดยอด!
|
||||||
|
|
